Gelukkig op deze aarde

Gelukkig op deze aarde

Laatst keek ik een vlogje van een prachtige dame die christelijk is en geloofd in God en Jezus. Ze zei daar iets waar mijn hart een beetje verdriet van kreeg.

Ken je dat gevoel dat je intern je hart voelt. Je voelt geen overweldigend gevoel van verdriet maar een kleine nudge aan je hart die je even doet stilstaan.

Als ik dat krijg dan luister ik daar altijd even naar om te onderzoeken wat heeft mijn hart mij te vertellen. En deze keer zette ik het vlogje even op pauze en vroeg aan mijn hart wat is er? 

Langzaam kwam de laatste tekst van de dame omhoog. Ze sprak Engels maar ik zal het vertalen in het Nederlands. In de kern kwam het hierop neer " Weet dat we op deze aarde leven, maar dat deze aarde niet onze thuis is. We zijn op een pad en we gaan terug naar huis" 

Dat klinkt in eerste instantie heel bemoedigend en fijn om te horen als je in een hele rottige situatie zit en weet dat je thuis ergens anders is. Maar voor mij voelt het zoals mijn hart het liet merken "off", " niet op zijn plek", "niet mijn waarheid" 

Gods geschenk aan ons.

Okay, het voelt "off" niet als " mijn waarheid" ik kan dit normaal naast me neerleggen en denken we zijn gewoon anders. Maar dit keer voelde het dieper, meer tegenstand ofzo.

Dus, wanneer mijn hart spreekt dan geef ik mijn hart de ruimte om te ontdekken en te onderzoeken wat het voelt. Zo ook deze keer.

De zin deze aarde is niet onze thuis... dat deed het m voor mij. 

God heeft de aarde gemaakt, de natuur, de wezens en de mens. God zei dat het goed was en God schonk ons de aarde. 

Hij gaf ons een thuis, een thuis dat we mogen verzorgen, waar we goed voor kunnen zijn, waar we onze liefde en aandacht aan kunnen besteden. 

Voor mij raakte dit iets pijnlijks richting God, mijn Maker.

Dat we hier zijn, we zijn hier gemaakt, het is ons geschonken om te leven maar we vinden het helemaal niet leuk en moeten ons telkens herinneren dat dit niet ons thuis is.

Misschien ben ik te gevoelig voor dit soort dingen, maar ik zou het niet leuk vinden als ik kinderen had die telkens tegen me zouden zeggen de gehele tijd dat ze wonen in mijn huis, dit is niet mijn thuis, gelukkig ga ik straks de deur uit. 

God is overal en God is ons thuis. 

God, onze maker is voor mij persoonlijk niet een man in de wolken met een grote baard. Maar God is overal en heeft geen vaste vorm. God is dus in elke tijd en ruimte aanwezig. Zowel op deze aarde als daarbuiten. Maar ook in elke schepping, elke ster en planeet en elke boom en bloem. In elk diertje en insect en in elk mens.

God leeft overal en is altijd en overal aanwezig. 

Als we dan zeggen, dit is niet onze thuis. We gaan terug naar God. Waar gaan we dan heen? Wat is de hemel? Waar bevind zich die? Hoe ziet de hemel er dan uit? Is dat onze definitieve plek? 

Is het waar God ook is? Als het is waar God ook is, is dat dan niet overal, is dat niet terug naar het begin, waar liefde is? 

Is dat onze definitieve plek, ons thuis? En is dan deze aarde niet ook onze thuis? Niet alleen omdat God ons hier heeft gemaakt en doordat God ons de bevoegdheid en opdracht heeft gegeven om hier te zijn en dit te verzorgen. Maar omdat God ook hier is en hier woont, en God overal is en God is onze thuis? 

Zoveel vragen komen er altijd bij mij op. Maar ik weet, ik voel dat ik deze aarde niet zomaar af wil doen als " dit is niet mijn thuis" want voor mij is dit wel mijn thuis, mijn plek waar ik nu mag leven, waar ik mag werken aan een liefdevol thuis en waar ik God, die in mij woont en overal om mij heen is, mag laten voelen en ervaren hoe het is om hier te wonen en dit ons thuis is. 

Wat maakt een huis een thuis 

We kennen allemaal het gevoel dat je krijgt als je een woning binnenloopt die helemaal leeg is. Het is kaal, je voelt geen gezelligheid of liefde. Het is gewoon een gebouw, meer niet. 

We weten ook allemaal wel dat aankleding zoals behang en meubels het gezellig kunnen maken. Maar zonder mensen is en blijft het dan een gebouw met spullen. Mensen, dieren en planten maken het levend. Geven karakter aan de woning en maken het een thuis.

Nu heb je verschillende mogelijkheden en manieren. Sommige maken hun thuis een plek van warmte, liefde, gezelligheid en vreugde waar anderen het tegenovergestelde kunnen creëren. 

Het heeft dus alles te maken met ons, ons als mens. Ons als levend wezen. Zonder al het leven is het gewoon een huis. 

Dan kijk ik terug naar die zin, die mijn hart dat verdrietige gevoel gaf. En besef ik mij maar al te meer dat wij, met God gevulde energie deze wereld een thuis maken of niet. 

Wanneer ik in een huis woon en ik weet dat dit maar een tijdelijke plek is, dat ik snel ga naar een plek waar ik echt ga wonen. Dan geef ik niet de volle aandacht, liefde en schoonheid van mijzelf aan deze plek. Dan investeer ik niet mijn volledige leven aan die plek. Want het is niet mijn "forever home". 

Dat is niet hoe ik God wil laten zien dat ik dankbaaar ben voor zijn gift. 

Begrijp me niet verkeerd, ik zie ook het verdriet en de pijn om mee heen en helaas is veel voor ons op dit moment een ver-van-ons-bed-show en kunnen we niet direct oplossen. Maar dat betekent niet dat dit niet nog steeds ons huis is en dat de plek, de omgeving, de planten, dieren en mensen die in onze naaste omgeving zijn onze thuis maken. 

Vanuit hier voelt mijn hart een vreugde, een liefde die omhoog komt.